Herramientas de usuario

Herramientas del sitio


conversando_con

¡Esta es una revisión vieja del documento!


Biografías da memoria / Conversando con…

Nada hai máis interdisciplinar que a realidade e o fluír do pensamento, por máis que as regras e normativas esfórcense en compartimentar. Con todo a potencia das ideas de nada serve se non poden ser compartidas.

A cidade é o contexto no que se desenvolven múltiples laboratorios cidadáns e é, por definición, multidisciplinar. Pero non é suficiente, necesitamos indagar e evolucionar nas conexións para chegar ao coñecemento interdisciplinar. A economía a pe de rúa


Conversar para guionizar a realidade

Facer achados non é unha habilidade, é un punto de vista

Considerando que o contexto é, por definición, pura dinámica de cambio, o problema dos puntos de vista é que tendemos a esquecer que o seu proceso de construción é, en gran medida, circunstancial. É dicir, unha vivencia persoal pero altamente dependente do todo que nos rodea e que afrontamos de diferentes maneiras:

É nos detalles no que nos delatamos as persoas. Aos feitos importantes poucas veces chegamos por vontade propia, adoitan ser as circunstancias as que nos empuxan, por iso non serven para definirnos como persoas (Música Blanca)

Con todo, nese traxecto que empeza e termina na reflexión persoal, a habilidade para facer achados ten menos que ver co talento que con ser capaces de explorar e cambiar o propio punto de vista e, para iso, non hai metodoloxía máis potente que a que nos lembraba Jorge Wagensberg:

< blockquote>Conversar é unha boa idea porque, en xeral, non ignoramos o mesmo que nos empuxan, por iso non serven para definirnos como persoas (Música Blanca)</blockquote>

Sen ter en conta os eslabóns nos que se tece a nosa faceta máis social, manterse ao día é complicado porque a vertixe do progreso nos balancea entre nostalxias e apocalípticos prognósticos. E, con todo, a cidadanía búscase a vida.

"Conversando con" realizados no marco deste proxecto


Antonio Fontenla

Antonio Fontenla Ramil é un destacado empresario do sertor da construción, a promoción inmobiliaria e as enerxías renovables. E é tamén, desde 2002, presidente da Confereración de Empresarios da Coruña (CEC). e da Confereración de Empresarios de Galicia, ademais doutra longa relación de cargos institucionaes e de representación a nivel estatal e internacional.

A súa vocación asociativa e longa experiencia levoulle a ocupar altos cargos nas organizacións empresariais coruñesa, galega, española e comunitaria. En 1994 converteuse no primeiro empresario español que ocupou a presidencia da Confederación Europea da Construción (EBC). En 2001 deixou o ámbito de representación sectorial ao asumir a presidencia da Confederación de Empresarios de Galicia, cargo que ocupou ata 2013.

Desde 2002 ocupa tamén a Presidencia da Sociedade de Garantía Recíproca AFIGAL. Así mesmo, é vogal do Consello de Administración da Autoridade Portuaria da Coruña e, desde 2010, Cónsul Honorario de México con xurisdición nas catro provincias galegas.

En xullo de 2012 foi galardoado co premio “á mellor traxectoria profesional” outorgado pola revista Executivos. Pero Antonio Fontenla é, como toda persoa feita a si mesma, un gran humanista e afeccionado á historia, un excelente conversador e un namorado da súa cidade.

Conversando sobre a ciudade, a vida, o futuro...

“ao traballar aprendes a dónde vai dirixido o coñecemento”




Antonio Fontenla foi un dos primeiros valedores do proxecto dMudanza desde os seus inicios, alá por 2013, cando empezaba a debuxarse a idea orixinal por mor dos 50 anos de historia de A Refinería na Coruña. Desde entón mantivemos máis dunha (longa) conversación que nos foi axudando a situar o proxecto no contexto da cidade desde un aspecto que sempre nos pareceu fundamental: a economía cidadá.

Por situarlo de forma rápida se le suele definir como empresario y presidente de la Confederación de Empresarios. Sin embargo, ambas etiquetas son claramente insuficientes para definir todo lo que abarca su extensa, e intensa, trayectoria personal y profesional.

Por situalo de forma rápida adóitaselle definir como empresario e presidente da Confederación de Empresarios. Con todo, ambas as etiquetas son claramente insuficientes para definir todo o que abarca a súa extensa, e intensa, traxectoria persoal e profesional.

Antonio representa a segunda xeración á fronte dunha empresa familiar que se achega aos 100 anos de historia e que foi levantada polo seu pai, a quenrecorda con cariño e admiración, desde a nada:

O meu pai foi un home extraordinario, feito a si mesmo. Segundo contábame a miña nai, era capaz de saír de casa con abrigo e regresar sen el, porque, se atopaba a un pobre pola rúa, regaláballo. Nacido en Nigoi, unha aldeíña de Pontevedra, veu á Coruña a labrarse un futuro. Como necesitaba traballar, viuse obrigado a realizar todos os seus estudos en cursos nocturnos. Dotado dunha gran intelixencia natural e do don da simpatía, non tardou en trabar amizade con xente ben relacionada, e en 1928 fundou a construtora Fontenla. A empresa foi facéndose un nome e posicionándose no sector, ata que en 1960 o meu pai morreu de enfermidade, aínda nova e activo. Como Fontenla sempre fora unha empresa moi paternalista, recordo que centos de persoas colapsaron a rúa de casa nunha manifestación espontánea de duelo popular.

Sin duda ha heredado mucho de lo que admira en su padre, pero destaca especialmente la capacidad de trabajo y su convicción en el poder de las redes, que le ha llevado durante décadas a batallar entre las innumerables tensiones del ámbito asociativo… incluso a nivel internacional. Sin embargo no le ciegan las alturas y encuentra el tiempo para conversar. Sobre todo si el tema se refiere a su ciudad, a la que adora hasta cuando pone el acento en lo que se debería haber hecho de otra manera: “Coruña era una ciudad que vivía apaciblemente…”

Con Antonio Fontenla inauguramos la línea de los “Conversando con” realizados específicamente para este proyecto. Porque o proceso de reflexión dunha cidade necesita moito espazo conversacional para traer a primeira liña as biografías da memoria e a súa achega a perspectiva dunha traxectoria vital que conxuga o local co global e o cotián coa perspectiva de futuro, sen perder nunca de vista a grandeza do pequeno.

Nesta conversación condénsanse boa parte dos fíos temáticos e argumentais do proxecto dMudanza.

Publicación na Web da CEC


Ponencia de Antonio Fontenla nas xormnadas A Innovación nas políticas locais de emprego


Vídeo de la jornada (minuto 59:00 a 1:21)


Xulio Ferreiro e Antonio Fontenla

“Mirar polo ben común”: Antonio Fontenla & Xulio Ferreiro: Man a man entre o actual alcalde de A Coruña e o presidente da CEC.

Se algo necesita a cidadanía para vivir razoablemente tranquila é poder confiar na altura de miras dos seus representantes institucionais. E iso que significa? Pois ante todo que nos transmitan calma, e que traballen xuntos para responder a unha simple pregunta: * Que van poder contar os nosos fillos e netos? O problema non está nas diferenzas de enfoque, ao contrario, a diferenza é un valor porque contribúe á procura de solucións innovadoras e consensuadas. Pero… como xerar esa confianza nun momento tan delicado, de continuo estado de alerta e profundas transformacións sociais e económicas? <blockquote>As cidades non son o seu pasado nin o seu futuro, son o seu presente: a realidade na que todo conflúe. Pero tamén son o marco onde o local e o global se (con)funden nunha enmarañada rede de voces que se enredan en múltiples capas.</blockquote> O institucional adoita moverse entre actos públicos e ocres protocolos, por iso pedimos aos representantes do sector empresarial, Antonio Fontenla, e da ciudade, Xulio Ferreiro, que conversaran fuera de los entornos habituales. que conversasen fose das contornas habituais. E que mellor contexto que o emblemático Club do Mar, coa súa historia de crouwfunding ciudadano e esa inmellorable ubicación. A historia fana as persoas Antonio e Xulio (así de próximos mostráronse os dous) non fai moito que se coñecen, mesmo é probable non se chegaron a atopar de non ser polo relevo institucional que se produciu nos últimos comicios municipais, de aí a visión simplista e prexuízos (o “veterano” e “o que chegou por casualidade”) dos seus respectivos círculos e cos que ambos rin na conversación. Aceptaron o reto á primeira e sentáronse a conversar desde as súas respectivas responsabilidades pero, ante todo, como o que son: un empresario e un profesor de universidade. E esa conxunción de talentos e aptitudes, xunto coa actitude próxima, puidese ser o punto de partida para que, como din na súa charla, “Coruña poida ser o que debe ser”. Este man a man entre o actual alcalde da Coruña e o presidente da CEC non tiña un obxectivo definido nin un guión, tan só unhas referencias no contexto deste proxecto de reflexión da cidade, por iso a conversación resulta comedida e relaxada pero con ese ronsel de responsable proximidade coa que se exploran as persoas intelixentes que saben que negociar non é restar senón engadir. Dous namorados da súa cidade cun obxectivo compartido: o ben común. Pero tamén comparten a certeza de que os bos desexos non deben moverse entre ambigüidades, senón con obxectivos definidos e deseñados. Por iso, aínda que durante a conversación xorden recordos compartidos e enfoques comúns, tamén asoma a zona crítica xa que ambos son conscientes da necesidade de delimitar un marco de actuación claro que permita deseñar un futuro no que apeteza habitar e seguir construíndo. O máis importate de poder * escoitar como conversan os nosos representantes institucionais é como contribúe ao proceso de construír confianza, con todo o que implica:

  • Fomentar a capacidade de diálogo: Se queremos unha cidadanía dialogante han de selo, ante todo, os seus representantes. Fan falta moitas conversacións para atopar camiños e xerar acordos. Con todo, vivimos a golpe de titulares efectistas e, a maior parte das veces, manipuladores. Non hai tempo para pensar, para conversar, para reflexionar…
  • Contribuír a xerar visión: Sempre haberá diferenzas de enfoque ou conflitos de intereses porque é o que comporta a dinámica dunha comunidade viva, pero para seguir construíndo futuro hai que abordar os conflitos como oportunidades.
  • Axudar a construír elos para as diferenzas: Os nosos representantes institucionais son ás veces o único punto de encontro entre colectivos cidadáns aparentemente enfrontados. Non pode haber temas tabú, o que fai falta é poñelos encima da mesa e ter vontade de diálogo.
  • Reforzar o orgullo e a actitude emprendedora: Estamos afeitos á foto institucional que xeran os actos oficiais pero poucas veces podemos achegarnos ao proceso de suavizar diferenzas e construír acordos. Entender as dificultades fomenta a implicación e a responsabilidade que todas as persoas temos nas decisións da cidade.

A conversación




José Manuel Gutiérrez




Trailer

“A xente maior siguelle chamando Garás a Linares Rivas… ¡Eso é unha cousa preciosa!”


“Podías chegar a rematar os estudos e non sabías nada da túa cidade”

A historia da cidade, e de Galicia, cando nós eramos pequenos non se estudaba, só estudabas historia de España.

José Manuel Gutiérrez, Guti como lle coñecemos a maioría desde a súa etapa de estudante, é xornalista, e dos de raza. É dicir, non dos que corren tras o titular fácil senón dos que investigan e documentan, por iso os seus compañeiros de traballo recorren a el cando fai falta poñer en contexto as urxencias xornalísticas que se solapan no día a día.

Cando lle chamamos para contarlle do proxecto pensabamos no seu gran coñecemento da cidade pero atopámonos un vínculo especial coa idea desde a que empezamos a indagar xa que tiña dous anos cando a súa familia trasladouse de León a Coruña seguindo o ronsel profesional do seu pai, un dos pioneiros que contribuíu á posta en marcha da Refinería. De feito, ao final da conversación evoca o seu recordo nunha preciosa Metáfora da Memoria.

“Non me gustan os profetas”

Guti non gusta de análises superficiais. Tras a súa aparencia relaxada como de profesor de historia, a súa gran afección, asoma pronta a mirada escéptica e crítica, tallante incluso, contra a moda de visionarios e ilusionistas que nos invaden: “Quen sabe como vai evolucionar unha empresa ou un sector”. E en realidade, por máis importantes que nos guste crernos, o futuro empezou hai moito tempo.

Cidades estratéxicas somos moitas pero outras teñen máis capacidade para facerse ver e para presionar

Esa tarde de domingo na sala de reunións da Opinión, o sol foise escondendo tras os tellados mentres percorriamos a historia entre as rúas dunha cidade que a pesar seguir tendo o centro como referencia desmantelouno para levalo nos arredores.

Estas conversacións nunca teñen un guión pero, como bo xornalista, Guti parecía telo na súa cabeza. Máis parecía un inicio, iremos vendo.

A conversación


Unha cousa que para min define a Coruña é o centro como referencia, en Vigo non oes a ninguén dicir ao centro… E non dis vou ao centro senón vou baixar ao centro

Sen embargo, "o centro" é un concepto tan relativo...




Callejeando pola memoria:


Juan Freire e José Manuel Sande




Trailer
Man a man entre José Manuel Sande, Concelleiro de Cultura, Deporte e Coñecemento do concello da Coruña e Juan Freire, ideólogo e home de feitos, prescritor de tendencias, e emprendedor á vez que empresario

“Pluralidade de modelos posibles”: Juan Freire & José Manuel Sande

Adoita ocorrer que, a pesar da súa proximidade, as persoas “dispostas” son as menos “dispoñibles”, porque as horas e os días resultan insuficientes para o seu espírito inquieto e hacedor. Iso é o que nos ocorreu cos protagonistas de leste “Conversando” pero, tras algunhas dificultades de axenda para reunilos no tempo e o espazo (físico), decidimos substituír a comida dun frío e desapracible luns de decembro para gravalos neste man a man no Planetario da Casa das Ciencias.

Os protagonistas deste “Conversando” son José Manuel Sande, concelleiro de Cultura, Deporte e Coñecemento da Coruña e Juan Freire, ideólogo e home de acción, prescriptor de tendencias e emprendedor á vez que empresario. Ambos, facendo gala da súa elixida condición de intelectuais activistas, empezaron por presentarse ordenadamente. Pero no tanto polo que son senon polo que queren provocar: disrupción.

A súa mirada ao pasado é pura consciencia do proceso no que estamos a construír o futuro e incita ao activismo social en todos os ámbitos. Sande fala de “ biopolítica” porque “a vida e a experiencia son indisociables” e Freire destaca a “importancia de detectar o proceso”:

Estamos nn momento curioso porque [este movemento] explotou agora pero xa estaba ocurrindo

A conversación resulta engañosamente fluída porque a pesar da súa ordenada substitución na quenda de palabra van tecendo unha complexa rede de anotacións e preguntas para entender esta realidade que parece querer atraparnos na súa paradoxal rapidez-lentitude:

A sensación de que “isto non cambia” a pesar de estar desbordados polos acontecementos.

As traxectorias de Freire e de Sande están moi ligadas á educación e á cultura e, a pesar dalgunhas diferenzas de perspectiva polos seus actuais ámbitos profesionais, comparten interese e inquietudes pola complexidade do cambio cultural ligado ás novas formas de relación que deben trasladarse á política. Por iso insisten en que todo o que estamos a vivir é parte do adestramento e o proceso de aprendizaxe.

O futuro está por escribir. A cidadanía vaise dotando de discurso e ferramentas, conseguíronse importantes logros pero… e logo que? Porque non se trata de combater, nin de eliminar, senón de abrir espazos nos que poidan convivir as diferentes metáforas e linguaxes que agora parecen non entenderse porque non se falan.

E, con todo, ese é o obxectivo, deseñar a forma de seguir facendo camiño desde a pluralidade de modelos posibles. E todo necesita tempo… e perspectiva:

Freire: O problema é ter que (e querer) esixir aos proxectos resultados inmediatos

Sande: Mírase todo con lupa buscando resultados “ao cambio” e iso pódenos levar a unha decepción amplificada

Este Conversando sitúanos no punto medio inter-xeracional da proxección temporal do proxecto “De Mudanza”. E tamén no que debe ser o eixo central da sociedade: a educación e a cultura. Porque é necesario certo punto de madurez para saber escoitar “o que contan os nosos pais e avós” e, á vez, para poder dirixir a ilusión e a capacidade de facer a “o que van poder contar os nosos fillos e netos”.

A conversación


Dicíamos en 2011...

Falamos con Juan Freire de tendencias e de non-modelos, de preocupacións reais e miopías lexislativas, da necesidade de pontes que habemos de cruzar para que sociedade e economía esperten do seu letargo. Pero tamén de cidades con exceso de identidade que necesitan enfoque e dinamismo e de tecnoloxías sociais, que cambian a forma en que a xente se organiza. Porque vivimos nun mundo paradoxal e mentres nos pelexamos pola regulación do mercado laboral, a xente a pé de rúa evoluciona cara a un novo modelo cultural no que traballa en proxectos e valora a autonomía persoal.

A división entre traballo e vida, entre o persoal e o profesional, é cada vez máis difusa. E non é só a crise, que tamén, é unha nova forma de vivir.

Xa non se concibe o modelo de consumo pasivo, os procesos son participativos e inspiradores e necesitan novos espazos de colaboración que non encaixan na rixidez das estruturas que nos empeñamos en manter. Teremos que repensalas? Só hai que mirar o que está a ocorrer no mundo e non seguir empeñados en “vernos” como periferia, pero con matices porque o contacto físico si importa para afianzar relacións.

A construción de redes sociais privadas fai que, en contra do que parecía, cada vez concentrémonos máis e iso ten dous efectos: En calquera sitio pode xurdir un nodo de actividade pero… pódennos desconectar moi facilmente se non arrincamos ou nos falta ambición. Marchar é moi fácil cando se sabe “onde está o interesante”.

Así se auto-define José Manuel Sande



Jaime Castiñeiras e Manel Muntada

E as persoas vanse formando, coñecendo, van collendo o agarimo que teñen os seus antecesores a todo o sistema… Que é no que cremos, que a certos niveis o coñecemento só se pode transmitir porque che guste, porque lle collas agarimo… e que haxa un bo profesor, un bo mestre, claro



Jaime Castiñeira de la Torre, director xeral das empresas municipais Emalcsa e Emvsa, conversa con Manel Muntada ColelL, experto en desenvolvemento organizativo e xestión do coñecemento.

A historia da auga na Coruña é intensa e longa, peculiar e non exenta de tensións nalgunhas fases, con todo, diríase que no case oito anos que Jaime Castiñeira leva á fronte da organización, tivo tempo interiorizar o mellor da súa esencia para este futuro que nos invade a velocidade de vertixe.

A conversación con Jaime é rápida e directa, como o foi a súa decisión de poñer en marcha este proxecto cando lle presentamos a idea porque parece telo claro.

O triunfo desta empresa sempre vai ser ese pasado, e ese pasado é o que ten que marcar ás novas xeracións


Nesta esquina atlántica, que parece quedar tan lonxe de todo, suceden moitas cousas. Algunhas tan aparentes como o imperio nun sector tan maduro como o téxtil pero tamén outras que, sendo igualmente modélicas e exemplares, pasan desapercibidas, como a nosa empresa de augas, unha das poucas con accionariado 100% municipal e rendible, e na que destaca, desde os seus inicios, unha inquebrantable vocación de servizo pola implicación das persoas que fixeron, e fan, a súa historia.

Durante a conversación, Jaime destaca a humildade como principal valor da empresa e ten razón, porque é unha empresa pequena, que funciona moi ben pero non fai ruído e que non sente a necesidade de demostrar nada a ninguén porque “o importante, de verdade, é que salga a auga pola billa”. Ten claro que a mellor política de publicidade da empresa é que non se fale dela, porque iso significa que todo funciona.

No tempo que leva tocoulle afrontar varias substitucións institucionais, con diferentes cores políticas, e a crecente e incesante esixencia lexislativa en todos os ámbitos que lle afectan. Pero iso non impediu que Emalcsa seguise desenvolvendo proxectos propios como a renovación da Rede e outros relativos á comarca, como a planta depuradora, ou a evolución tecnolóxica da cidade co proxecto Smartcity.

Jaime sabe que a clave dese futuro segue estando na especial implicación que sempre se respirou nesta empresa e por iso é bo recoñecer, e manter, o coñecemento que se transmitiu desde o agarimo, a vocación de servizo e a capacidade para detectar e solucionar problemas. Porque non debe romper o que xa funciona, por iso é importante que a cidadanía vexa e coñeza o que hai detrás desta empresa: “as persoas, sempre son as persoas”.

eu non quero perder o manexo das tubaxes, o manexo da planta da Telva, o coñecemento de Cañás… Iso é o que non podemos deixar que se perda



Jesús Etchevers e Ángeles de la Iglesia

O porto como motor de desenvolvemento e a economía cidadá

Ángeles, muller carismática, empresaria e política. Jesús Etchevers, presidente durante un par de décadas de ARPESCO, a asociación de armadores, e empresario. Gran coñecedor do sector da pesca e o seu percorrido lexislativo de todo o proceso de integración na UE.

Ambos xubilados pero, antes e agora, activistas e combativos en todos os seus ámbitos de desenvolvemento.




José Antonio Orejón Pajares

José Antonio Orejón Pajares, foi director da empresa de Augas da Coruña, que así se chamaba nos seus inicios como empresa privada. Tocoulle vivir o longo proceso de municipalización da empresa e, xunto co seu equipo, formou parte de importantes fitos de transformación das infraestruturas da cidade. Gústalle definirse como “unha persoa moi afortunada” xa que tivo a gran sorte de estar no sitio oportuno no momento preciso. Intuia que non era tan sinxelo pero, tras a nosa longa conversación, o que teño son algunhas certezas de que as cousas non son exactamente así.

Cando un amigo diche “vou poñer no meu curriculum que son o teu amigo” case se che saltan as bágoas porque xa non che poden dicir nada máis



Cando empezamos co proxecto, esta conversación con D. José Antonio Orejón era unha hipótese pouco probable xa que desde o seu retiro na empresa mantívose bastante á marxe da vida pública. Sen dúbida resultou fundamental a intermediación do seu fillo José Manuel, actual director técnico de Emalcsa, a través de quen lle fixen chegar información ampla sobre o contexto global do proxecto dMudanza. E non só lle gustou senón que parece que chegou no momento oportuno.

A súa vida profesional estivo marcada pola cortesía do “vostede” porque “era extraordinariamente cómodo para o respecto (mutuo)”, pero iso acabouse ao pasar “ao pelotón dos xubilados” no que as barreiras profesionais xa non teñen sentido. Pero tamén porque os tempos cambiaron e o tuteo desenvolveuse tanto que é o máis natural. A boa educación xa non depende diso, senón doutras cousas.

Di que a súa traxectoria foi longa pero “a máis normal e a máis tranquila”. Aos 25 anos era enxeñeiro, pero daquela a carreira eran 7 anos, sete cursos regrados… facendo o ingreso á primeira. Tan só once anos despois, con 36, asumiu a dirección da empresa. Nas fotos véselle moi nova (un “ pipiolo”) pero di que foi fácil, porque puido aprender o oficio con persoas tan carismáticas e que sabían tanto como D. Tomás Fábregas e D. Enrique Touron (pai).

Pola contundencia coa que se expresa, diríase que debuxou a súa vida con esa precisión técnica propia da súa formación de enxeñeiro, pero non.

Dixen, sempre que alguén me fixo mirar un pouco cara atrás que fun unha persoa extraordinariamente afortunada menos dous puntos, un moi ao principio da miña vida que foi o falecemento do meu pai moi novo, el e eu, el con 43 anos e eu con 13. E logo, pois unha circunstancia que se produciu recentemente que, bo, tampouco é obxecto o falar dela, cando perdín á miña muller o ano pasado.

Nesoutro intervalo, fun a persoa máis afortunada do mundo… porque circunstancialmente, como sempre se di, é estar no sitio oportuno no momento oportuno… a min tocoume, por sorte, estar e, tentei aproveitalo. E entón tocoume vivir moitísimas experiencias non soamente na empresa, no abastecemento de auga, senón na universidade, no colexio profesional… en moitísimos sitios. E ademais co impulso que sempre se me deu desde a familia, foi moi fácil.

A única pregunta que me facía de cando en vez é “están a dicirme que isto está a saír ben, pero se estivese outra persoa se cadra faríao mellor.


Pero esa pregunta era a que o movía a non conformarse: “Non é falsa modestia nin moitísimo menos porque como todo, todo pode mellorarse e cometéronse fallos porque o absoluto non sería humano e se de algo presumín é de tentar ser humano”

Coincido en parte porque o factor sorte de pouco serve se non es a persoa adecuada e non tes a predisposición para afrontar retos. Pero insiste: “A oportunidade era tan clara, tan clara, tan clara, que a verdade que non custou ningún esforzo extraordinario”.

Estaba todo tan ben feito, tan ben feito ata que eu tiven que asumir a responsabilidade que case, case, o camiño estaba marcado. E entón con esas hipóteses, a empresa é moi sinxela porque non ten nin a gran tecnoloxía… senón o que ten é responsabilidade

As case dúas horas de conversación fixéronse curtas porque a historia da cidade, a da empresa e a dos inicios da universidade, están cheas de nomes de persoas ás que lembra con agarimo e respecto. E de anécdotas, como a de cando recentemente entrado na empresa D. Ricardo mandoulle a “ desasnar” a unha das obras emblemáticas, ou a do convenio que houbo que asinar para os enterros de Seixurra mentres se construía a ponte na presa de Cecebre.

E é que a vida é moito máis que un cronograma de datas e referencias porque o importante está na intrahistoria na que se tece a memoria colectiva, como aquel singular asesinato de 1908, un ano no que empezou, ao fin, a chegar o augan ás billas da cidadanía. O mesmo ano no que Dna. Emilia Pardo Bazán recibiu o título de Condesa, morreu Curros Enríquez e o Deportivo xogou os primeiros campionatos oficiais no Corralón da Gaiteira.

Aínda que me tocou coñecelo nesta nova etapa na que abandonou o “vostede”, creo entender por que se gañou o agarimo e o respecto das persoas que traballaron con el.

Emalcsa- Cecebre


Francisco Vázquez e Alberto Martí

Hai persoas que a súa traxectoria vital adquiren unha relevancia nas que o personaxe case supera á persoa. Con todo, o importante deste proxecto é o proceso e os espazos de conversación que xera onde se pon en contacto ás persoas por encima de “os seus personaxes”. Porque o obxectivo non é quedar nos datos senón que estes despréndanse dos relatos persoais.

E todo empeza na forma de mirar e ver a vida desde o cotián, nesa mirada “a pé de rúa” coa que desde nenos, empezamos a compoñer nosa propia realidade:

Como era esa mirada de infancia e mocidade de Alberto Marí e Francisco Vázquez cara ao cotián e cara ás persoas?

Como a interpretaban cada un e que outra realidade imaxinaban ou soñaban?

Como cambiamos as persoas nestes 50 anos?

Que queda daquela percepción?

Cara a onde camiñamos, ou debemos enfocarnos?






Relacionados


Manel Muntada

Sosteño que a consultoría e todas aquelas profesións directamente relacionadas coa axuda e o asesoramento profesional ou persoal, ademais de experiencia, requiren dun coñecemento humanístico e científico amplo e ecléctico, que vaia moito máis alá da teoría ou metodoloxía especializada, que engada criterio, amplitude de miras e, en definitiva, favoreza a comprensión e estimule a empatía coas persoas coas que se traballa e nas que incide a nosa intervención. Cómo aprendo

Manel Muntada é experto en xestión do coñecemento, desenvolvemento organizativo e xestión do cambio. Consultor e formador. Actualmente desenvolve o seu labor de consultor como director da marca profesional [cumClavis]

A conversación é unha pérdida de tempo moi agradable

Innovación no sector público

As comunidades de aprendizaxe como metodoloxía formativa TEDxPlaçadelForum: “Soy mis conversaciones”



Conversando con José A. Latorre, director de formación de la Diputación de Alicante



… non é tanto o que escoitamos nos outros como as conversacións que se xeran e como estas inflúen na nosa forma de ver o mundo

Próxima publicación: “Conversando entre Manel Muntada e Isabel Iglesias no marco del proyecto “Emalcsa: Memoria e Futuro”



Carlos Conde, presidente de INEO

A tecnoloxía como medio para...


A tecnoloxía xa non é o futuro, simplemente “é”. En realidade xa case nin sorprende porque o esperamos todo dela á vez que nos debatemos na vertixe que transforma os nosos usos e costumes. Ou non tanto? Vivimos un momento apaixonante no que os avances tamén parecen recuperar outros momentos da Historia, como ocorre coa volta ao taller que nos trae a impresión 3D e a cultura maker.

Porque así era a vida non fai tanto… A xeración que acudiu a estas escolas como a que pon marco á conversación agora whatsappea cos netos, saca fotos co móbil ou mesmo teñen un perfil en facebook. Talvez non a maioría, é certo, a fenda dixital existe, pero son conscientes da presenza da internet nas nosas vidas: a inutilidade dos bancos cando cae a conexión, o expediente médico en pantalla, a videoconferencia coa familia…

E, case sen darnos conta, a maxia dos símbolos da aprendizaxe e do coñecemento que nos acompañaban fóronse convertendo en metáfora do que a tecnoloxía vai rescatando. Porque niso consiste a innovación, en detectar as preguntas que aínda non coñecemos.

Mentres tanto seguimos facendo camiño, aínda que a unha velocidade de vertixe. Talvez ese é o principal reto que se expón Carlos, que INEO sexa capaz de ir por diante do etéreo linguaxe da “transformación dixital”.


Agustín González e Goio Borge

Agustín González e Goio Borge, ambos os empresarios e con amplos coñecementos sobre o sector de reciclaxe e medioambiente, pero con suficientes diferenzas na súa traxectoria e perspectiva para permitir que asome a disrupción.


Residuo... Refugallo... É un activo!

Ameazas e oportunidades: a sombra da Administración

Baixo as etiquetas de sensibilización e difusión da cuestión medioambienal, proliferan todo tipo de eventos nos que se re-mesturan sen criterio, nin pudor, o educacional e os consellos verdes coas restricións normativas e as oportunidades de negocio. E detrás de case todas, os mandatos da UE e o armazón burocrático administrativo que no noso país se ramifica en diferentes niveis. Unha tolemia.

A sombra da administración é moi alongada e a súa (falta de) visión planea durante toda a conversación enriquecéndose coas diferentes perspectivas dos interlocutores:

Está a xerarse coñecemento permanente que a administración é incapaz de dixerir e “normaliza” lexislando. Pero… por que “defenderse lexislando” no canto de “afrontar os problemas con decisión e liderar”?

Os retos son importantes e a pregunta é obvia: Vai estar a administración á altura? Fanse cosas pero unha administración non fala coa outra… É dicir, hai datos, e posibilidade de solucións pero “é complicado” porque a información que non se pode traducir en acción ten pouco valor.

  • Hai que entender á administración con “os seus problemas”?
  • A vertedura dun día convértese nunha lexislación. Ocorre algo e a administración saca unha regra xeral para tranquilizar á poboación pero crea outros problemas, ou circunstancias restritivas que os van a crear.


Isabel Iglesias e Mayte González

Entrevista na Ser sobre a presentación da publicación do estudo “Empresarias Xubiladas”: Porque... a que se dedicaban as mulleres?


“Memoria histórica” non me parece unha definición correcta se só implica enfrontamento e arquivo mentres se pasa por alto o que debe ser o seu obxectivo, que necesariamente ha de enlazar co motivo que orixina a necesidade de recuperación: xustiza, aprendizaxe, progreso… Depende! Se falamos de persoas, non me adoitan gustar as grandes teorías porque o colectivo non é senón un conxunto de identidades persoais enredadas no marco dun contexto.

Todo isto pensei en 2008 cando a presidenta fundadora das organizacións de empresarias de Galicia sublevábase, con razón, polo que consideraba unha oportunista manipulación das institucións ao organizar a exposición “*Pioneiras“. Coñecendo a miña afección para cuestionar e a investigar, acudiu a min co que ela pretendía que fose a gran homenaxe ás que estaban vivas. E queríao… Xa!

A pesar da miña afección ao relato, o que me resultou especialmente satisfactorio foi a procura de enfoque para a construción do contexto, ata que chegamos á conclusión de que o punto de partida tiña que ser a “percepción social e o tratamento histórico respecto a a actividade empresarial das mulleres”.

O que si proba esta carencia é a herdanza de séculos de silencio que axuda a contextualizar a percepción social e histórica do traballo das mulleres cobrando sentido, máis que nunca, a diferenciación traballo-ocupación-salario-emprego.

“De feito, unha das principais conclusións, de carácter cualitativo, refírese á constante omisión, por pudor cando non mal intencionado esquecemento, respecto a datos que relacionen o traballo e a ocupación das mulleres co diñeiro, de lexitimar os seus intereses e aportacións económicas incluso cando esta se refería claramente a actividades “extradomésticas” e remuneradas“.

Se algo se pon de relevancia nestas páxinas é que, baixo esa expresión de “actividades extradomésticas remuneradas” ocultábanse auténticas iniciativas empresariais que, en moitos casos, non só constituían o único soporte económico senón que crearon e dinamizaron auténticas redes comerciais. E todo isto nunha época na que a tradición, pero sobre todo a lei, prohibía ás mulleres exercer e liderar ningún tipo de actividade económica remunerada. Nin sequera dispoñer do seu propio diñeiro en casos de herdanzas.

Por iso dicía ao principio que o importante dos traballos de recuperación está na construción do contexto pero, para iso, a perspectiva histórica implica preguntarse polas causas dese silencio e a relación coa situación actual. E contalo é importante porque as palabras son un instrumento poderoso.

Javier Tamarit e Iago González

Aténdonos ao que Javier Tamarit e Iago González representan nos seus respectivos ámbitos profesionais, a calidade de vida e o cinema, parecen atopar puntos en común para repensar o punto de partida, para avanzar nese impreciso ámbito dos dereitos humanos. Porque… “a cidadanía é moi recente e de feito somos todos moi vasallos, moi inexpertos, cidadáns en cernes”


Todo é tan rápido que o importante non arraiga. Non se onde queda o tempo da tranquilidade para a reflexión, a tranquilidade da convivencia con independencia das diferenzas e a diversidade.

O tempo para unha charla tranquila non o dan as tecnoloxías por si mesmas, pódeno potenciar pero se quedamos niso soa a compulsión: “Follas que antes de chegar ao chan lévallas o vento”.

As protestas na rúa son importantes como símbolo de unión pero, sobre todo, porque significa aceptar a responsabilidade de demostrar que non só somos, senón que tamén estamos. Porque baixo a aparencia dun problema económico o que está en xogo son os dereitos humanos. Un paso atrás cando apenas estabamos a empezar.

Ao principio está a relación

Escoitei a Javier Tamarit por primeira vez a principios dos noventa, cando a linguaxe do social era aínda escaso, e bastante torpe. Entón, falar de minus-valía xa parecía un avance así que cando explicou a ( dis)capacidade como algo que “non se é senón que se ten”, intuín que estaba a falar do conxunto da sociedade, da “normalidade“.

Pero aínda que as cousas avanzan con exasperante lentitude, talvez o misterio da súa vitalidade e a súa capacidade para transmitir está no eterno sorriso coa que nos lembra que hai que evitar o plural para falar da persoa. Porque todos temos nome.


Juan Granados e Iago González

Juan Selectos é escritor, inspector de educación e director de Eduga, a revista de educación @de la Xunta de Galicia. Namorouse dos valores humanos e educativos da película Máscaras e quixo conversar co seu director, Iago González.

Cine e educación: o camiño da integración pola naturalidade


A vida ten a súa particular forma de ironizar sobre o que facemos e o que queremos, como lle toca comprobar ao director de Máscaras y de Calcetin(e)s que, afeito dirixir e narrar tras as cámaras, converteuse no seu principal obxectivo. É o que ten facer cousas diferentes, que se converten nun novo punto de partida.

Juan Granados xa o advirtiu en aquel Pase Especial.


Santy Gutiérrez

Santy dibuja desde siempre pero a los quince años afirmaba que si algún día se convertía en su oficio dejaría de ser un hoby, una pasión, para convertirse en una losa. Sin embargo tras terminar Filología Inglesa pensó que la rutina de los despachos no era lo suyo así que, preparó su curriculum y se lanzó en busca de la suerte.


Dibujando la actualidad, los sueños... y la vida

Conversamos sobre si la situación geográfica desde la periferia afecta a la visión de la realidad y tiene claro que no, pero me ha gustado el orgullo identitario con el que reivindica la sorna, el sarcasmo y la retranca del humor gallego: “Tenemos los gallegos un sentido del humor especial, como los ingleses. Aunque el humor es universal”.

Es orgulloso y humilde, perfeccionista del esfuerzo pero tolerante con la realidad, implicado y relativista. Nunca dibuja fuera de su entorno de trabajo, ni siquiera cuando habla por teléfono o cuando viaja. Confiesa tener una excelente memoria visual (¡que envidia!) que le permite que lo incorporado se cocine en su horno particular para luego recrearse en la libertad creativa. Sonrío… ¡parece tan fácil cuando lo cuenta!

Con lo que más disfruta es con el humor gráfico y aunque reconoce que la crisis da para mucho reivindica la felicidad como inspiración: “Las viñetas cotidianas surgen porque el día a día es precioso, hay que disfrutarlo”.


Rafael Valcarce Baiget

Rafael Valcarce, ademais do seu incuestionable encanto como interlocutor e compañeiro de mesa, é un home cunha importante traxectoria no mundo da empresa e a política. Dous elementos importantes para a misión que no seu día se expuxo ao asumir a presidencia do Clúster: liderar en Galicia o papel das TIC como motor do cambio de modelo produtivo. Pero é que, ademais, como el mesmo afirma, "siempre lle gustou mandar".

E foi durante o seu mandato cando tivemos esta conversación para revisar algúns tópicos. Porque… Existe o "sector TIC"?


Non había un guión, nin preguntas preparadas nin temas prohibidos, pero si lle fixemos chegar unha serie de cuestións para abordar na conversación:

✔ Existe o sector TIC ou é “simplemente” o camiño polo que a economía e a sociedade han de transitar para evolucionar? É un sector máis? Non é en realidade o punto de partida para unha acción de goberno de futuro?

✔ Somos conscientes de que é a propia sociedade a que inventa os usos das TIC?

✔ Como evoluciona o concepto de asociacionismo coa actual tendencia da comunicación e o traballo en rede?

✔ Como desde o ámbito asociativo pódese axudar a cambiar a “visión” de inversionistas e ámbito financeiro?

✔ Como conciliar a esixencia de plans de negocio a tres anos coa tendencia do “gratis” que está a xerar auténticos modelos de negocio e riqueza? Como cambia isto a realidade existente?

✔ En que proporción necesitamos mellorar orgullo e traballo para dar o salto que necesitamos?

O futuro é tarefa compartida e habemos de construílo malgastando xenerosidade, sobre todo “na última milla”

O certo é que esta foi unha conversación un pouco diferente. Cando a revisei para tomar algunhas notas, deime conta de que o que fixeramos foi debater, con extrema cortesía e negociando puntos de encontro, pero con algunhas diferenzas importantes no punto de partida. E é que non en balde, como me dicía ao final, Rafael Valcarceprefiere sorprender a que le sorprendan, aunque si algo capta su atención, escoita.

O presidente do Clúster non gusta de ambigüidades, móstrase “amigo de empaquetar… logo virán os matices”. No que si coincidimos é en que o sector TIC non está delimitado porque forma parte das nosas vidas e os nosos negocios. E tamén cre que a crise sufrida cando a burbulla das punto. com protéxenos, a modo de vacina, nesta crise global.

Afirma que a clase política debe ser “optimizada”, do mesmo xeito que os diñeiros públicos, e que debemos protexer a industria mentres o espírito emprendedor prepárase “na vida real”. Por iso tampouco cre en ilusionismos auto contemplativos e defende que as iniciativas de futuro hai que protexelas de si mesmas arrimando o ombreiro.


Antonio Fernández Hernando

Antonio representa la parte más especuladora de la economía. Es presidente en ARMABEX. Especialista en constitución de SOCIMIs y su incorporación al MAB. Autorizado por ByM y la CNMV. Sin embargo le gusta sentirse emprendedor…

Inversiones en economía real... rentabilidad financiera emocional


Nos gusta pensar en las emociones como nuestra expresión de libertad, pero no tanto el hecho de ser conscientes de su precio y los pasillos que comparte con el dinero. Con los estudios del comportamiento avanzando sobre nuestra conducta consumista, el desarrollo de las redes sociales se ha instalado en nuestra rutina con nuevos retos y peligros.

Tenemos, por otro lado, el discurso que el sistema está convirtiendo en clamor en busca de la fórmula mágica que nos convierta en una sociedad emprendedora. Pero es, en general, un discurso infantil e inmaduro, a medio camino entre la explotación de la exaltación emocional y la proliferación de recetarios oportunistas. No nos gusta hablar de dinero, solo tenerlo.

Si bien en los previos de su conferencia lo que me llamó la atención fue la segunda parte del título, la rentabilidad financiero-emocional, el eco que resonaba en mi cabeza fueron las palabras: “economía real“. Porque… ¿tenemos claro de qué hablamos?


Carla Vidal, directora de Empresa & Finanzas

En el periodismo pasa como en todo, el ser cortoplazista nunca vale la pena

Carla es la directora de Empresa y Finanzas desde sus inicios, en noviembre de 2007, y uno de sus mejores activos en su actual etapa ya netamente gallega.

Aunque le hubiera gustado ser arquitecta, yo creo que lleva el periodismo en la sangre, pero no en la heredada, sino en la propia. Vital, curiosa, inquieta, es una excelente conversadora que, acostumbrada a estar del otro lado, no sólo no rehúye preguntas sino que te dice “Yo si quieres me mojo, no tengo ningún problema”

Como buena coruñesa-viguesa nacida en Ferrol, odia los localismos, que considera como uno de los principales problemas de Galicia, y la superficialidad del éxito fácil: “En el periodismo pasa como en todo, el ser cortoplazista no vale la pena. El éxito de un día te deja a la larga sin contactos: El valor de un periodista son sus contactos”.

Acostumbrada a tener que centrar a quien entrevista, Carla disfruta enlazando temas, pensando sobre la marcha y diciendo lo que piensa. Y más que le gustaría. Sus opiniones, igual que sus preguntas cuando está al otro lado, son directas y contundentes. No rebusca, no maquilla, no se queda con la respuesta “políticamente correcta”.

Nos cuenta que la periodicidad quincenal no es tan cómoda como parece porque obliga a desarrollar la visión y el concepto de utilidad. Porque ese es el objetivo de su trabajo, ser útil al empresariado y a la sociedad. No gusta del titular fácil ni de los gratuitos juicios de valor tan al uso. El periodismo es información, algo que en la profesión parece haber caído en el olvido. Su trabajo es CONTAR y dar entrada a quienes sí deben opinar, como ha hecho con la fusión de las caixas gallegas.

Hablamos, como no, de la situación actual, sobre la que se muestra crítica con la actuación del gobierno pero también con los sindicatos: “A ver si estamos defendiendo unos derechos de una especie que está en vías de extinción”.

Le gustan las palabras educación y responsabilidad,“aquí si quitas la barrera del peaje nadie pagaría”, pero de ahí pasamos a los derechos y se le acuerda la monarquía, y dice que de anacronismos prefiere no hablar, pero lo hace.

Carla se siente cómoda con el exceso de responsabilidad y la confianza que depositan en ella para desarrollar retos. Lo cierto es que se confiesa tremendamente exigente consigo misma porque como dice: “Hay dos cosas que no aguanto en esta vida que son el conformismo y la mediocridad… porque los mediocres y los débiles no viven, pasan el calendario”.

Convirtió su trabajo en el centro de su vida, pero no se arrepiente, aunque una fugaz sombra de melancolía se cruza en la rotundidad de sus afirmaciones pensando que, tal vez, esta reinvención de la familia que está en marcha, no le llegue a tiempo.

Y no faltó la pregunta típica y tópica, pero no la pillamos. porque el titular que eligió sería ciertamente una buena noticia: “El AVE conecta a Galicia con la Meseta”. Y remata la faena: “porque para filosofar ya tenemos a los políticos, ¿verdad?”


José Antonio Ferreira, presidente del Grupo ITC


Tecnología para el alma

  • ¿Un poeta tecnólogo o un tecnólogo poeta?
  • ¿Un aventurero nostálgico o un nostálgico de la aventura?
  • ¿La sabiduría de las certezas o la insignificancia de lo que sabemos?

Un “chico de barrio” que busca la esencia, que defiende lo pequeño al tiempo que mira las estrellas. Un amante de las personas y un enamorado de los aparatos.

Es amigo de sus amigos, y de “Alberto“. Defensor de los indefensos, reivindicativo de la grandeza de los Grandes. Motero, cantante, anfitrión, explorador, pragmático, soñador… Pero, por encima de todo, es emprendedor y empresario. Esto fue lo que nos contó el presidente del Grupo ITC una mañana de viernes en Club Financiero Atlántico, A Coruña Nuestras impresiones

Hablaba más lento de lo habitual, normalmente sentencia, como si acostumbrado a abanderar batallas y aventuras, este paréntesis sobre si mismo lo hubiera trasladado a una poco conocida dimensión de timidez. Enfadado con Galicia, que parece que destierra a sus profetas y no da cogido el ritmo, él siempre parece tenerlo todo muy claro. Está a todo, pero nunca parece tener prisa. Dejo aquí una “selección” de sus palabras.

En qué eres mejor? – Pues yo creo que en todo y en nada. Las pocas aptitudes que tengo son para las letras, pero mis ilusiones están en las ciencias… NACÍ CONFUNDIDO. Si alguna cosa soy es emprendedor y sé crear empresas… hay que respirar fuera, en los mercados… y percibir lo que van a necesitar. “No todo el mundo me entiende… Aunque luego el tiempo demuestra tu trayectoria”.

¿Dónde sí eres profeta? – Aquí desde luego no. Hay que ampliar nuestra capacidad de visión… salir más allá de los Ancares. Parece que no le vemos categoría a que una empresa sea de aquí al lado, de Culleredo. Un país se mide por la capacidad de respuesta ante las emergencias. “Cuando te paras a pensar en lo que puede pasar es que estás planificando el futuro”.

Hay muchísimas personas que reivindicar pero en Galicia hay carencias. Aquí no se perdona el fracaso, como tampoco se perdona el éxito. Hay algo que no está correctamente encajado… “Galicia no está bien identificada”. Tenemos que educar a nuestros hijos de otra manera.

“Para la innovación, tampoco se confía en la empresa”. Yo para los bancos soy una empresa de riesgo… “En la situación actual ha habido que centrarse”…

¿Tecnología para el alma o alma para la tecnología? Con el iPad se han analizado las necesidades del futuro… No sabemos si va a sustituir a algo (o va a encontrar su propio hueco) La clave de los gurús es el análisis.

José Antonio cierra la entrevista diciendo que “no espera nada para que nada le defraude” aunque yo le apunto… pero lo persigues todo!. Sonríe como un niño al que han pillado en travesura.


Andrés Pérez Ortega, Marca Personal

Internet es muy clasista Y esto lo decía en 2010…)

¿Cómo es posible que en una sociedad tan informada, tengamos esa carencia de criterio?

“Pues precisamente lo que está ocurriendo, sobre todo en Internet, no es que la gente esté más informada sino que las ideas más generalizadas las asume todo el mundo y no es que haya más diversidad sino que se crean como… bloques… a la gente le encanta sumarse a lo último que aparece y en Internet es muy fácil que surjan tendencias a las que todo el mundo se agarra. Lo que está generando Internet no es diversidad sino precisamente todo lo contrario, es decir, no está fomentando las minorías sino que la mayoría pues se sume a saco… La gente se está agarrando a lo que se supone que se está agarrando todo el mundo. Su lema lo resume un refrán portugués: “Cuando no hay viento, rema”


Es muy difícil ser persistente en la construcción de una marca cuando el destino no está definido. Es improbable que consigas algo más que aquello a lo que aspiras. Por eso el objetivo es transmitir confianza, emoción y sinceridad para ocupar un lugar en la mente de los que de deciden. Es decir: Ser recordados, Ser tenidos en cuenta, Ser la opción preferente y Ser elegidos. Una Marca personal fuerte implica Claridad y consciencia y todo ello sale de lo que Andrés define como ADN

A: análisis, atributos, autenticidad

D: diferenciación

N: notoriedad

Una Marca personal fuerte no es egoísta sino que es la que satisface las necesidades de otros. Por eso, construir una marca personal es… “Gestionar las percepciones”. Ser una marca te enseña a convertir todo lo que haces en un producto vendible.

Y todo esto lo defiende Andrés con vehemencia desde su aspecto de niño bueno, bien peinado, con su correcta camisa azul en contraste con su tendencia a romper tópicos y desmitificar: “Yo soy como muy radical en algunas cosas”.

Cuestiona que exista el carisma, pero sí recalca la importancia de cómo te recuerdan: “no se trata del espacio que llenas, sino la importancia del vacío que dejas”. Opina que Internet va en contra de la marca personal, “se supone que vamos a ser únicos y singulares mientras que lo que estamos haciendo es empezar todos a subirnos a diferentes carros, y el que se trate de salir de eso le machacan”.

“Se te ocurre hacer una crítica sobre twiter o sobre Facebook o lo que sea y entonces te llegan los fanáticos o los censores y te empiezan a decir que cómo se te puede ocurrir decir esto, como puedes tener tan pocos follewers… Es como una especie de fanatismo que da mucho dinero”

Su razonamiento es tan aplastante que desarma. Defiende que Internet sigue siendo minoritaria y sigue siendo todavía muy clasista.

“He descubierto una herramienta que permite comunicarte con todo el mundo con un precio barato y que además te permite tener listas de contactos y tal… Se llama teléfono. Y no veo que se estén escribiendo libros y libros sobre cómo utilizar el teléfono y cuales son las normas, net-etiqueta telefónica sobre cómo tienes que contestar. Es un aparato que conoce absolutamente todo el mundo mientras que Internet sigue siendo muy elitista”

Su proyecto empezó consigo mismo, gestionando la percepción de su marca personal lo que le llevó a reforzar facetas que tenía ocultas porque pensaba que a la gente no le iban a gustar. Lo que tiene claro es que “una de las cosas que no debe hacer una marca es intentar contentar a todo el mundo. Cuando empiezas a escribir tratas de no ofender a nadie. Lo que yo hice fue, mas que apartar, potenciar algunas que estaban ocultas”.

Le aconsejaban que no dijera algunas cosas, que me moderara, por ejemplo de R2H2, de las escuelas de negocios… porque eran los que le iban a contratar, pero apostó por la credibilidad de su mensaje, lo que implicaba no autocensurarse. Y le dio resultado porque, aunque a muchos no les gustara, generó opinión: “por fin hay alguien que lo dice”.

Por otro lado, una marca debe ser visible pero es muy fácil traspasar los límites entre la visibilidad y la sobre exposición: Es fácil pensar que tener una marca es ser conocido. Conversamos sobre los cargos de representación, sobre todo en los entornos asociativos que a mi me ocupan y sobre lo que Andrés es bastante escéptico:

“Cuando estás ejerciendo un cargo, es cuando menos marca personal tienes” No deja de ser como la sobreexposicón en Internet, que se supone que nos va a permitir ser únicos, individuales, y singulares y válidos y realmente lo que estamos haciendo es empezar todos a subirnos a diferentes carros y el que se trate de salir de eso le machacan. Es como una especie de fanatismo que da mucho miedo”.

Sin embargo, Internet no es más que una evolución de las “cosas de toda la vida se están aplicando en la red ahora”. Es una herramienta más, necesaria, pero también peligrosa porque “Una marca puede cometer un error, pero a una marca lo que no se le permite, es la mentira. Y menos a una persona”


Isabel Iglesias y Sergio Barbeira

Conversación como empresaria y presidenta de la Federación de Empresarias de Galicia


La falta de visión, de concretar objetivos, de no ser capaces de generar esperanzas y espíritu de lucha. Creo que es una misión del cuerpo político, de los representantes empresariales, de las familias. Es decir, las cosas están crudas, es verdad, pero hay que ponerse a caminar. La falta de visión de hacia dónde tenemos que ir es de lo que más preocupa. A mí me preocupa.


Ángeles de la Iglesia e Isabel Iglesias

De Presidenta a Presidenta. Habituada a ser ella la entrevistada, Ángeles de la Iglesia no lo pone fácil, eso es lo más interesante de los procesos, que no relevos, (inter)generacionales. Aunque sin cámaras, fue uno de los primeros experimentos del formato para los Conversando con

Audio de la conversación

conversa_angeles.mp3

Secuencia en imágenes



conversando_con.1547920417.txt.gz · Última modificación: 2019/01/19 18:53 por isabel